Πάντα την τραβούσαν τα ηλιοβασιλέματα. Από κορίτσι τρελαινόταν να τα χαζεύει και να βλέπει αυτό το υπέροχο χρώμα που έπαιρνε ο ουρανός ειδικά το καλοκαίρι. Κόκκινο, λες και μάτωνε ο ουρανός. Και εκείνη πάντα μαγευόταν σαν να το έβλεπε πρώτη φορά. Τώρα που το σκεφτόταν, κάθε φορά που έπρεπε να πάρει αποφάσεις για τη ζωή της, ένα ηλιοβασίλεμα κοιτούσε. Σήμερα πάλι σε μια παραλία να χαζεύει το ηλιοβασίλεμα βρέθηκε, ενώ παράλληλα τη βασάνιζε μια σημαντική απόφαση που χρειαζόταν να πάρει.
Σύμπτωση ή όχι, είναι η ίδια παραλία που μερικά χρόνια πριν της χάρισε ένα απίστευτο ηλιοβασίλεμα και τη γνώση πως το τέλος της μέρας μπορεί να είναι το ίδιο όμορφο με την αρχή της, ασχέτως τι έχει διαμειφθεί στο ενδιάμεσο. Τότε είχε έρθει διακοπές με μία παλιά της σχέση. Αλλά τι διακοπές και αυτές! Λίγο πριν τελειώσουν, έληξε και η σχέση τους. Ο τότε σύντροφός της έφυγε νωρίτερα ζητώντας της, μόλις γυρίσει και η ίδια να συζητήσουν με ηρεμία και να βρουν μια λύση. Κορόιδευε εκείνη ή τον εαυτό του; Μήνες πριν από αυτή τους την απόδραση είχαν αρχίσει να μαζεύονται μαύρα σύννεφα πάνω από τη σχέση τους. Γεγονός ήταν πως κανένας δεν έκανε έστω και λίγο πίσω στις απαιτήσεις του και τον τρόπο ζωής του.
Σε εκείνο το ηλιοβασίλεμα, είδε όλη τη σχέση τους να περνάει μπροστά από τα μάτια της. Μικρές και μεγάλες συμπεριφορές και των δύο που πια δεν μπορούσαν να περάσουν στα ψιλά γράμματα. Τη στιγμή που ο ήλιος βυθιζόταν στη θάλασσα, η ίδια έπαιρνε την απόφασή της. Καλύτερα μακριά του, παρά δίπλα του και μέσα στην αβεβαιότητα. Έβγαλε το κινητό της και γνωρίζοντας πως δεν θα απαντούσε στην κλήση της, του έστειλε μήνυμα, δηλώνοντας του αυτό που και οι δύο ήξεραν πως θα γινόταν. Δε χρειάστηκε να του εξηγήσει περισσότερα. Μήνες το συζητούσαν και το ξανά συζητούσαν, χωρίς να φτάνουν σε μια λύση που να ικανοποιεί και τους δύο και μοιραία κατέληγαν σε καβγά. Ναι, κάποτε υπήρξαν ερωτευμένοι αλλά αυτό τελείωσε, η αγάπη δεν ήρθε, μόνο η συνήθεια της συμβίωσης και αναγκαστικά και η συγκατάβαση και των δύο σε συμπεριφορές που δεν τους άρεσαν. Βλέποντας ακόμη το κοκκινωπό χρώμα του ουρανού, και βέβαιη πως τα ηλιοβασιλέματα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η υπόσχεση πως η επόμενη μέρα θα είναι καλύτερη, χαμογέλασε.
Σήμερα στο ίδιο σημείο, χαζεύει το ηλιοβασίλεμα και σκέφτεται τι να κάνει. Της είχε πάρει καιρό να αποφασίσει να «μπει» σε νέα σχέση. Για κάποιο λόγο μετά από εκείνο τον χωρισμό, της «καρφώθηκε» η ιδέα πως δε θα στέριωνε σε καμία σχέση. Νεανική της αφέλεια βέβαια αυτή η ιδέα. Στην ηλικία που ήταν πλέον είχε καταλάβει πολύ καλά πως εκείνη η σχέση είχε όντως δημιουργηθεί λόγω έρωτα, αλλά συντηρήθηκε μόνο από συνήθεια. Πλέον είχε μάθει να αγαπάει πρώτα η ίδια τον εαυτό της και έτσι να δείχνει και στους άλλους πώς να την αγαπούν. Κι έτσι μόλις πριν ένα χρόνο είχε αποφασίσει να δώσει μια ευκαιρία σε μια νέα σχέση. Ένα χρόνο μετά, τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν απλά από το καλό στο καλύτερο. Για την ίδια που είχε μάθει να αμφισβητεί τα πάντα τα τελευταία χρόνια, αυτή ήταν μια ευχάριστη αλλαγή. Και τώρα πια ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σε μία σχέση έρωτα και μία σχέση αγάπης. Διαφωνίες υπάρχουν αλλά με την καλή διάθεση και των δύο λύνονται αμέσως. Τη μέρα που της έδειξε τα εισιτήρια για τις διακοπές τους, δεν πίστευε στα μάτια της όταν είδε τον προορισμό. Του είχε πει για το παρελθόν της, όπως κι εκείνος, για αυτό και της φάνηκε περίεργη η επιλογή του. Της είπε όμως, πως αν εκείνο το καλοκαίρι έθαψε εκεί μια ιστορία έρωτα, ήρθε ο καιρός στο ίδιο μέρος να δώσει μια ευκαιρία στην αγάπη. Όσο μελό κι αν της ακούστηκε, σκέφτηκε πως μάλλον εκείνος είχε δίκιο. Και να τη τώρα να σκέφτεται εδώ τι να απαντήσει στην ερώτηση που της έκανε το μεσημέρι. Ο ήλιος που βυθίστηκε πάλι της έδωσε την απάντηση. Γυρνάει κοντά του, τον αγκαλιάζει, «Ναι» του λέει και τον βλέπει να χαίρεται σαν μικρό παιδί. Ναι η μέρα μπορεί να φτάνει στο τέλος της, αλλά σίγουρα δίνει την υπόσχεση πως η επόμενη θα είναι καλύτερη. Και είναι και οι δύο σίγουροι πως έτσι θα γίνεται με όλα τα ηλιοβασιλέματα τους από εδώ και πέρα. Θα τους υπόσχονται ωραίες νύχτες και υπέροχες ανατολές.
©Ελευθερία Ιωάννογλου