Όλα όσα μπορούσαν να πάνε λάθος σήμερα, πήγαν σκέφτονταν καθώς επέστρεφε σπίτι με τα πόδια. Αν και ήταν μια αρκετά μεγάλη διαδρομή από το γραφείο ως το σπίτι της, όποτε της δινόταν η ευκαιρία να το κάνει, περπατούσε. Στην πόλη άλλωστε απέφευγε εδώ και χρόνια να οδηγεί, μεταχειριζόταν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και όποτε είχε […]
Βραδινή βροχή σημαίνει…. Read More »
«Μα που πάω; Τι ήθελα και απάντησα μετά από τόσα χρόνια στις κλήσεις της; Να πω πως με ενδιαφέρει να τη δω ή να μάθω τι κάνει; Αυτή πάντως αυτό επικαλέστηκε, όταν τελικά αποφάσισα να απαντήσω στο τηλεφώνημά της.» Άλλο κι αυτό! Η Μίνα να ενδιαφέρεται και για κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό της.
Αν του έλεγε κάποιος πως εκείνη η πρόσκληση πριν μερικά χρόνια θα του άλλαζε τη ζωή, θα τον έλεγε τρελό. Ποτέ του, ως τότε τουλάχιστον, δεν πίστευε πως υπήρχαν κάποιες συναντήσεις σταλμένες από τη μοίρα και άνθρωποι που χωρίς να τους ξέρεις γίνονται για σένα τα πάντα. Πριν τρία χρόνια λοιπόν, ο καλύτερος του φίλος
«Κι εσύ τι κάθεσαι;/Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα./Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρσι:/ «ποιος ξέρει τ’ άλλο μου φθινόπωρο;»/Καιρός να γίνεις «τ’ άλλο μου φθινόπωρο.»* Διάβασε το τελευταίο ποίημα και δε μπόρεσε να μη χαμογελάσει. Καιρό είχε να πιάσει το βιβλίο με τα ποιήματα της Δημουλά στα χέρια της. Ήταν δώρο των συμμαθητών και
Φθινόπωρο, καιρός για αλλαγές Read More »
Πάντα την τραβούσαν τα ηλιοβασιλέματα. Από κορίτσι τρελαινόταν να τα χαζεύει και να βλέπει αυτό το υπέροχο χρώμα που έπαιρνε ο ουρανός ειδικά το καλοκαίρι. Κόκκινο, λες και μάτωνε ο ουρανός. Και εκείνη πάντα μαγευόταν σαν να το έβλεπε πρώτη φορά. Τώρα που το σκεφτόταν, κάθε φορά που έπρεπε να πάρει αποφάσεις για τη ζωή