Υπάρχουν «όχι» που τα οφείλουμε στους εαυτούς μας για να προστατεύσουμε την ψυχική μας υγεία. Ποια είναι αυτά που πρέπει να εντάξουμε στη ζωή μας; Πάμε να τα δούμε
-Προσδοκίες άλλων για τη δική μας ζωή
Όλοι μεγαλώσαμε και μεγαλώνουμε με κάποια «πρέπει», τα οποία μπορεί να μας ταιριάζουν αλλά ίσως όχι πάντα. Γιατί απλά αυτά δε συμβαδίζουν με τα δικά μας «θέλω». Άρα ένα βασικό «όχι» είναι αυτό, να αποφασίσουμε να ζήσουμε κάνοντας αυτό που θέλουμε εμείς, κόντρα σε όσα περιμένουν οι άλλοι για να τους ευχαριστήσουμε.
-Τοξικές και μονόπλευρες σχέσεις
Κυκλοφορούν πολλές εικόνες στο διαδίκτυο που δείχνουν έναν άτομο με τα ποσοστά της μπαταρίας του στο μηδέν ή κοντά σε αυτό και με το που βλέπει κάποιο άλλο άτομο αυτόματα γεμίζει. Κάτι καθόλου τυχαίο μιας και υπάρχουν άνθρωποι που μας δίνουν ενέργεια και άλλοι που μας τη στραγγίζουν. Στους δεύτερους, που είναι άτομα που συνήθως μας χειραγωγούν ή μας υποτιμούν, χρειάζεται ένα δυνατό «όχι», να τους δείχνει πως αυτή η συμπεριφορά δεν μπορεί να συνεχίσει ή πως εμείς δε θα την ανεχτούμε άλλο.
-Στο «σύνδρομο του καλού παιδιού» (People pleasing)
Καιρός να μάθουμε όλοι μας ένα μυστικό. Δεν έγινε και τίποτα αν δεν τους ευχαριστήσουμε όλους. Δε χρειάζεται να κάνουμε σε όλους χάρες, ούτε να σκοτωνόμαστε να χαροποιούμε τους άλλους από φόβο μην τυχόν και δε γίνουμε αρεστοί. Ας μη γίνουμε αν το κόστος είναι η δική μας χαρά και ψυχική υγεία. Άλλωστε το να μην αρέσουμε σε όλους και να είμαστε οκ με αυτό είναι ελευθερία, όχι αποτυχία.
-Εργασιακός χώρος και εξάντληση
Μπορεί κάπως το θέμα των απλήρωτων υπερωριών κάπως να έχει βελτιωθεί τα τελευταία χρόνια, που δεν είναι βέβαιο, αλλά και σε αυτό το χώρο χρειάζεται το «όχι». Δεν εννοώ άρνηση να δουλέψουμε, αλλά άρνηση στο να μην ξεκουραζόμαστε ή να θυσιάζουμε ώρες από τον προσωπικό μας χρόνο στο όνομα της εργασιακής παραγωγικότητας ή της συναδελφικότητας.
-Στην αυτοκριτική
Ο εαυτός μας είναι ο χειρότερος κριτής μας, αν αποφασίσουμε να τον δούμε έτσι. Το μεγαλύτερο «όχι» λοιπόν το οφείλουμε σε εμάς τους ίδιους. Στις σκέψεις που μας λένε πως δεν είμαστε αρκετοί ή πως δεν αξίζουμε την επιτυχία ή την ευτυχία. Αν έχουμε παλέψει για αυτά, σαφώς και τα αξίζουμε.
Τα «όχι» μας δεν είναι εγωισμός, αλλά οριοθέτηση. Όρια που μπαίνουν όχι για να κρατήσουμε τους άλλους μακριά, αλλά για να κρατήσουμε εμάς ασφαλείς.
Χρυσή υπενθύμιση: Κάθε φορά που λέμε «ναι» στους άλλους ας βεβαιωνόμαστε πως δε λέμε «όχι» στον εαυτό μας.