Όλα όσα μπορούσαν να πάνε λάθος σήμερα, πήγαν σκέφτονταν καθώς επέστρεφε σπίτι με τα πόδια. Αν και ήταν μια αρκετά μεγάλη διαδρομή από το γραφείο ως το σπίτι της, όποτε της δινόταν η ευκαιρία να το κάνει, περπατούσε. Στην πόλη άλλωστε απέφευγε εδώ και χρόνια να οδηγεί, μεταχειριζόταν τα μέσα μαζικής μεταφοράς και όποτε είχε το χρόνο ή τη διάθεση τα πόδια της.
Σήμερα βέβαια, ούτε χρόνο ούτε και ιδιαίτερη διάθεση είχε. Μέρες τώρα ετοιμαζόταν να κάνει μια παρουσίαση σε ένα σημαντικό πελάτη. Ιδιαίτερα σημαντική αφού όποιος κατάφερνε να κλείσει τον συγκεκριμένο, ομολογουμένως δύσκολο πελάτη θα έπαιρνε μια σημαντική προαγωγή και φυσικά την ανάλογη αύξηση. Αγαπούσε τη δουλειά της και το δέλεαρ της προαγωγής και της αύξησης την έκαναν να θέλει όσο τιποτα να είναι αυτή που θα κλείσει τη διαφημιστική καμπάνια. Καιρός ήταν άλλωστε να φανεί ποιοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους και ποιοι επωφελούνταν εις βάρος άλλων, συνηθισμένο μοτίβο στις πολυεθνικές εταιρείες σαν τη δική της. Να όμως που παρά το γεγονός πως ο ίδιος ο διευθυντής την είχε επαινέσει για την εξαιρετική κατά τα λεγόμενα του ιδέα, ο ίδιος προώθησε το “χαϊδεμένο” παιδί του γραφείου και φυσικά η δική του ιδέα ήταν αυτή που άρεσε στον πελάτη.
Όταν της τηλεφώνησε ο σύντροφός της να της ανακοινώσει πως το βράδυ είχε καλέσει τους φίλους τους για ταινία και κρασάκι, δεν άντεξε ξέσπασε σε αυτόν όλη την ένταση των τελευταίων ημερών μαζί με την πίκρα της. Αν και ήξερε πως αυτός δεν έφταιγε σε κάτι, τελικά αυτός την “πλήρωσε”. Ο ίδιος την άκουσε όση ώρα φώναζε και δεν είπε λέξη. Στο τέλος αρκέστηκε μόνο σε ένα ξερό “Τα λέμε όταν έρθεις”, και αυτή η φράση χτύπησε καμπανάκια μέσα της. Εκείνη τη στιγμή κάτι έκανε κλικ μέσα της και σαν να συνήλθε. Ο φίλος της όμως δεν απάντησε σε καμία επόμενη κλήση της ή μήνυμά της. Θα ετοιμάζεται για το βράδυ σκέφτηκε, άλλωστε όπως του μίλησε πάλι καλά που δεν της απέρριπτε τις κλήσεις.
Βγήκε στο τέλος της μέρας από το γραφείο και ο μουντός, μολυβένιος ουρανός ταίριαξε με τη διάθεσή της. “Ας περπατήσω”, σκέφτηκε, θα μου δώσει και χρόνο να ηρεμήσω. Λίγα τετράγωνα πιο κάτω την έπιασε δυνατή βροχή. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν αυτό για τη μέρα που πέρασε αναλογίστηκε. Δε σταμάτησε όμως, ήθελε να φτάσει σπίτι και να ζητήσει συγγνώμη για το ξέσπασμά της. Προσπάθησε να προφυλαχτεί όσο μπορούσε. Μάταιος κόπος. Έφτασε στο σπίτι μουσκεμένη ως το κόκκαλο. Άνοιξε την πόρτα και το σκηνικό την ξάφνιασε. Αναμμένα κεριά, ένα μπουκάλι κρασί (το αγαπημένο της) και στο τραπέζι μόνο δύο ποτήρια και το αγαπημένο της φαγητό.
“Τα παιδιά;” ρώτησε.
“Δε θα έρθουν, μόλις σε άκουσα έτσι κατάλαβα πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά και πως μάλλον δεν έχεις διάθεση, έπειτα από τόση πίεση, για επισκέψεις.
“Και λίγα λες, δεν πήγε καθόλου καλά η παρουσίαση.”
“Το κατάλαβα και αυτό, γιατί δεν πας να κάνεις ένα ντους να χαλαρώσεις και να έρθεις να απολαύσουμε το κρασί και το φαγητό μας οι δύο μας;”
Δε χρειάστηκε δεύτερη παρότρυνση. Το ζεστό μπάνιο την ηρέμησε και την αναζοωγόνησε και όταν αργότερα είχαν αράξει οι δυό τους στον καναπέ πίνοντας το υπόλοιπο κρασί τους, συνειδητοποίησε πως ακόμη και μια άσχημη μέρα φτιάχνει αν έχεις δίπλα σου τους κατάλληλους ανθρώπους.
“Συγγνώμη” του είπε.
“Γιατί;”
Και σε αυτό το γιατί κατάλαβε πως μετά από πολλές άτυχες σχέσεις, με αυτόν τον άνθρωπο είχε σταθεί τυχερή.
Βολεύτηκε καλύτερα στην αγκαλιά του και παρέα απόλαυσαν τον ήχο της βροχής, χουχουλιάζοντας μαζί στον καναπέ.