«Μα που πάω; Τι ήθελα και απάντησα μετά από τόσα χρόνια στις κλήσεις της; Να πω πως με ενδιαφέρει να τη δω ή να μάθω τι κάνει; Αυτή πάντως αυτό επικαλέστηκε, όταν τελικά αποφάσισα να απαντήσω στο τηλεφώνημά της.»
Άλλο κι αυτό! Η Μίνα να ενδιαφέρεται και για κάποιον άλλο πέρα από τον εαυτό της. Χαμογέλασε στην ανάμνηση εκείνης της κλήσης, αλλά γρήγορα ξανά βρήκε τον εαυτό της. Δεν έπρεπε για κανένα λόγο να καταλάβει η άλλη τι θύελλα είχε ξεσπάσει μέσα της μόνο και μόνο στο άκουσμα της φωνής της.
Χρόνια τώρα λαχταρούσε να την ακούσει και να τη δει. Από την ημέρα της φυγής της σχεδόν. Δεν τόλμησε όμως ποτέ να το ζητήσει φωναχτά, πέρα από μια φορά, αλλά ο θυμός που είδε στα μάτια του πατέρα της την απέτρεψε να το αιτηθεί ξανά.
Δεν ήταν μαμά της η Μίνα, μα έτσι την ένιωθε τότε. Πώς να γινόταν αλλιώς; Αφού ως αδερφή της μητέρας της, που πέθανε στη γέννα, είχε αναλάβει με τον μπαμπά της το μεγάλωμά της. Και περνούσαν πολύ καλά τα πρώτα χρόνια. Η μικρή λάμβανε μόνο αγάπη και τρυφερότητα από τον μπαμπά της, τη Μίνα αλλά και τους γονείς του πατέρα της, που σαν το πρώτο και μοναδικό εγγόνι, είχαν γίνει πάλι παιδιά για χάρη του. Η δε γιαγιά Ελένη, όταν έμαθε πως η μικρή θα έπαιρνε το δικό της όνομα, πήγε και κατέθεσε ένα αρκετά σεβαστό ποσό στο όνομά της, με δικαίωμα ανάληψης μόνο από την εγγονή όταν θα έφτανε σε μία ορισμένη ηλικία ή από τον γιο της με σκοπό την καλύτερη μόρφωση της κόρης του. Το αποκάλυψε στο γιο της, μερικά χρόνια μετά, σε ώρα που νόμιζε πως ήταν μόνοι στο σπίτι. Που να ήξερε πως αυτή η αποκάλυψη ήταν και η αρχή της αλλαγής συμπεριφοράς της αδερφής της νύφης της;
Η Μίνα που επιστρέφοντας από την εργασία της, άκουσε τη στιχομυθία μάνας και γιου, ενθουσιάστηκε. Δεν είχε παράπονο από τον μισθό της, αλλά είχε κάπως κουραστεί να παλεύει για τα προς το ζην. Το πόσο που άκουσε της φάνηκε ως «μάννα εξ ουρανού» για να γλιτώσει από τη μίζερη δουλειά της -είχε φύγει πριν χρόνια από το γραφείο του γαμπρού της- και τον κακότροπο εργοδότη της. Και κάπως έτσι από μόνη της αποφάσισε πως τα χρήματα αυτά ανήκαν εξ ίσου και στην ίδια. Πως όμως θα τα έπαιρνε; Για μέρες το σκεφτόταν, ώσπου βρήκε τη λύση. Και μάλιστα της φάνηκε περίεργο που δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα. Ωραίος άνδρας ο γαμπρός της, με μία γοητεία που την έλκυσε όταν ζήτησε δουλειά ως γραμματέας στο γραφείο του. Παρόλο που οι οικογένειές τους είχαν τα τελευταία χρόνια γνωριστεί και αναπτύξει μία φιλική σχέση, η ίδια, όντας στο εξωτερικό για σπουδές, δεν είχε τύχει να τους γνωρίσει πριν επιστρέψει μόνιμα. Η πρώτη συνάντησή της με τον γαμπρό της έγινε στο γραφείο του, όπου την είχε στείλει η μητέρα της να ζητήσει δουλειά. Αμέσως παραδέχθηκε πως ναι αυτός ο άντρας της άρεσε, αλλά η στενή σχέση του με την αδερφή της, την απέτρεψε από το να κυνηγήσει μία σχέση μαζί του. Κάτι που αποδείχτηκε σωστό, αφού λίγους μήνες μετά η Μάνια και ο Κώστας ανακοίνωσαν τους γάμους τους.
Δεν πειράζει σκέφτηκε. Ό,τι δεν έγινε τότε, θα γίνει τώρα. Έτσι ξεκίνησε να πολιορκεί το γαμπρό της και λίγο-λίγο κατάφερε να δημιουργήσει σχέση μαζί του. Μια σχέση, που ο ίδιος της ζήτησε να μείνει κρυφή, μέχρι να βρουν τρόπο να το πουν στην κόρη του. Κάτι που βρήκε και τη Μίνα σύμφωνη, αφού όπως του είπε ούτε αυτή ήθελε να διαταράξει την ηρεμία της ανιψιάς της. Το πρώτο σκέλος του σχεδίου της είχε ολοκληρωθεί. Τώρα σιγά- σιγά έπρεπε να βάλει σε εφαρμογή το δεύτερο. Δεν άργησε να μάθει από τον Κώστα για τα χρήματα που βρίσκονταν στην τράπεζα. Βέβαια αυτό το ήξερε ήδη, αγνοούσε όμως πως ο Κώστας μπορούσε να «τραβήξει» μόνο ένα μέρος του ποσού αυτού κι αυτό μόνο αν έκρινε πως χρειαζόταν για τη μόρφωση της μικρής. Ένας όρος που στον Κώστα δε φάνηκε καθόλου περίεργος, καθώς η μητέρα του ούσα δασκάλα η ίδια από μικρό τον είχε μάθει την αξία της σωστής ανατροφής αλλά και της καλής μόρφωσης ενός παιδιού. Η ίδια πίστευε πως το παιδί που ανατρέφεται και μορφώνεται σωστά είναι σε θέση να ξέρει τι θέλει και να το διεκδικεί ως ενήλικας για να μην ταλαιπωρείται ούτε αυτό, αλλά ούτε και οι γύρω του. Αυτά εξήγησε και στη Μίνα ο Κώστας και η ίδια έδειξε να το κατανοεί και μάλιστα του είπε πως εφόσον έχει τόσο μεγάλη σημασία για αυτόν, θα έψαχνε και η ίδια που θα μπορούσε να συνεχίσει η ανιψιά της το ταξίδι της μόρφωσής της. Χάρηκε ο Κώστας, που αγνοούσε τις μύχιες σκέψεις της καλής του.
Η ίδια είχε ήδη σκεφτεί που θα έστελναν σχολείο τη μικρή, ώστε και ο Κώστας να κάνει τη χάρη στη μάνα του αλλά και η ίδια να επωφεληθεί από τα χρήματα που θα έδινε ο Κώστας στο σχολείο αυτό. Στο παλιό της οικοτροφείο. Εκεί, όπου λόγω κάποιων μυστικών που είχε μάθει όσο φοιτούσε σε αυτό, μπορούσε άνετα να εκβιάσει τον διευθυντή ώστε από τα χρήματα που θα έδινε ο Κώστας, το μεγαλύτερο μέρος τους να κατέληγε σε εκείνη. Μίλησε στον Κώστα, έκανε όλες τις γραφειοκρατικές εργασίες που απαιτούνταν και η μικρή Ελένη βρέθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη να φοιτά στο καλύτερο οικοτροφείο της χώρας. Έβλεπε τους δικούς της μια φορά την εβδομάδα και έτσι για την ίδια το μόνο που άλλαξε ήταν ο τόπος διαμονής της και τίποτε άλλο.
Πέντε χρόνια η Ελένη φοίτησε εκεί, χωρίς κάτι να ταράξει τη ζωή της, ώσπου σε μία επίσκεψη της οικογένειάς της δεν είδα την αγαπημένη της θεία, με την οποία είχε δεθεί πολύ από μωρό. Δεν ήρθε ούτε την επόμενη ούτε τη μεθεπόμενη φορά και τότε ρώτησε τον πατέρα της, ο οποίος της είπε πως η θεία της είχε αποφασίσει να φύγει και να κόψει κάθε επαφή μαζί τους, επικαλούμενη πως με την προσκόλληση που είχε πάνω τους, δε μπορούσε να προχωρήσει τη δική της ζωή.
Ψέματα ήταν αυτό. Αλλά πώς να τολμούσε να της πει σε αυτή την τρυφερή ηλικία την αλήθεια; Είχε καταλάβει εδώ και λίγο καιρό πως κάτι δεν πήγαινε καλά στη σχέση του με τη Μίνα και είχε αποφασίσει να το ψάξει. Προσέλαβε λοιπόν έναν ιδιωτικό ερευνητή και λίγο καιρό μετά, αυτός του έφερε όχι μόνο τις αποδείξεις της απιστίας της αλλά και του σχεδίου της να του απομυζήσει τα χρήματα που είχαν να κάνουν με τη μόρφωση της μικρής. Την προδοσία στο πρόσωπό του μπορούσε να την αντέξει, όχι όμως και αυτή απέναντι στο παιδί του. Την ίδια μέρα έφερε τη Μίνα αντιμέτωπη με την αλήθεια και της ζήτησε στην αγάπη που ορκιζόταν πως έχει στην κόρη του, να εξαφανιστεί από τις ζωές τους. Η Μίνα έχοντας καταλάβει πως έχασε το παιχνίδι, σεβάστηκε την απαίτηση του Κώστα και έφυγε για χρόνια από κοντά τους.
Ο Κώστας δεν είπε σε κανέναν την αλήθεια. Ξέροντας όμως πως η Μίνα κάποια στιγμή θα επέστρεφε, αποφάσισε να κρατήσει τα στοιχεία που του είχε δώσει ο ερευνητής και να τα δείξει στην κόρη του μόλις τελείωνε τις σπουδές της. Από εκεί και έπειτα ας αποφάσιζε εκείνη τι θα έκανε. Έτσι και έγινε, μαζί με τα στοιχεία της αποκάλυψε και τη σχέση που είχε αναπτύξει με τη Μίνα και την άφησε μόνη να σκεφτεί και να αποφασίσει.
Ποτέ δεν αποφάσισε η Ελένη. Την απόφασή της την πήρε εκείνο το πρωί όσο περίμενε τη θεία της και σκεφτόταν όλα αυτά. Ο θυμός που είχε δει τότε στα μάτια του πατέρα της, τα στοιχεία που είχε στα χέρια της και κάποια μισόλογα που άκουσε στο οικοτροφείο μπήκαν ξαφνικά στη σωστή τους διάσταση. Έβγαλε ένα φύλο χαρτί, έγραψε κάτι, φώναξε τον σερβιτόρο και του το έδωσε. Του ζήτησε να το δώσει στην κυρία που ήταν στο μπαρ. Ναι η Ελένη την είχε δει να μπαίνει και να κάθεται, η Μίνα όχι. Η στάση της Μίνας όμως, τόσο σίγουρη για την επιστροφή της στη ζωή τους, ήταν και αυτή που επιβεβαίωσε την απόφασή της. Αυτή της η στάση της θύμισε κάτι που, όσο και να αγαπούσε τη θεία της όταν ήταν μικρή, ταυτόχρονα την ξένιζε κάτι πάνω της. Τότε δεν το καταλάβαινε, τώρα όμως ναι. Η Μίνα πάντα στεκόταν στο χώρο σαν να της ανήκε και στους ανθρώπους γύρω της σαν να έπρεπε να την υπηρετούν για να παίρνει επιβεβαίωση. Αυτό ήθελε και τώρα, αλλά η Ελένη δε θα το έκανε.
Λίγο αργότερα η Μίνα διάβαζε:
Δυστυχώς για σένα δεν είμαι πια το κοριτσάκι που πίστευε στα παραμύθια και στην καλή προαίρεση των άλλων. Εσύ η ίδια του διέψευσες την πεποίθηση πως όλοι θέλουν το καλό του. Ήθελες να δεις, μετά από τόσα χρόνια πως είμαι και ενώ αρχικά είχα αποφασίσει να σε συναντήσω, όλες οι παλιές σου πράξεις με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Αν με αγαπάς όπως λες έστω και λίγο, θα μείνεις μακριά από τη ζωή μου, όπως ακριβώς έκανες τόσα χρόνια.
Η μια φορά κι έναν καιρό ανιψιά σου,
Ελένη.
Αυτές οι λίγες γραμμές έβαλαν την οριστική τελεία στη σχέση τους. Μια τελεία που σηματοδοτούσε το τέλος που χρειάζονταν και οι δύο. Καμιά τους δεν έμαθε τίποτα για την άλλη ποτέ πια.